sonbaharın hüznüne kapılmak.

yaz bitti diye seviniyorum ilk defa... ama kış gelmesinde istiyorum bir yandan.

sonbaharda kalabiliriz sonra ilkbahar gelir süper olur.

şimdi hırka mevsimi.
giy body, giy t-shirt al hırka üstüne mevsimi.

bu aralar yazı yazamıyorum canım dostum gizem'in yorumu "o kadar dolusun ki her şey birbirine geçiyor" oldu. o kadar haklı ki, beni benden daha iyi tanıyor aslında.

sonbahar gelirken melankolisini, hüznünü yanında getiriyor sanırım. özlemlerim artıyor yeniye, eskiye, olana, olmayana.

iki gün önce Soysuzlar Çetesi'ne gittik gizem, ezgi ben 3 dost. orada buldum huzuru, hiç bırakmak istemedim, hiç özlemedim gerisini ama biz ayrı şehirlerdeyiz. ezgi ankara'da gizem izmir'de ve ben istanbul'dayım. bir araya geldiğimizde zaman duruyor, yetişemiyor bize. ve ben bazen sadece o zamanda kalmak istiyorum tüm sorunları unutmak adına.

bu aralar pek iyi değilim... umut ettiklerim olmuyor, istediğimi elde edemiyorum. tüm her şey yalan geliyor, bahanelere ve yalanlara inanmış gibi yapmaktan sıkılıyorum. o kadar her şeyi kafamda tutuyorum ki unutmak nedir bilmiyorum. bu yüzden televizyon açık olmadan kendimi oyalamadan uyuyamıyorum... ne dediğimi bilmiyorum insanları kırıyorum sonra insanları kırdığıma yanıyorum.


sonuçsa basit uykusuz kalmaktan yoruldum artık çok. kafamı boşaltmak için daha ne kadar yazmam lazım diye düşünmek istemiyorum.... hatta ben bu aralar yazamıyorum.



klavye aynı klavye yaparsın!